Over mezelf

Mijn naam is Sarah Morton

De eerste jaren van mijn leven waren relatief onbezorgd.
Toen ik vier jaar was, kreeg ik een broertje. Over het algemeen voelde ik me veilig en welkom. Mijn vader speelde iedere dag met mijn broertje en mij en mijn moeder zorgde ook goed voor ons.
Als gezin deden we vaak leuke dingen, zoals naar het zwembad, naar de Nood A of naar de grote speeltuin. We hadden een gezellige, hechte familie.
Op school ging het niet zo goed. Ik begreep niet veel van de groepsprocessen en wat er van me verwacht werd. Als ik per ongeluk iets verkeerd deed, dan gilde de juffrouw tegen me. Tegen mijn moeder zei ze dat ik ‘zwaar autistisch’ ben.
In groep 2 kreeg ik een juf bij wie ik duidelijker wist waar ik aan toe was. In groep 3 had ik weer een juf die aandrong op onderzoek naar autisme.
Met zes jaar kreeg ik de diagnose autisme.
In groep 4 trof ik een juffrouw die duidelijk, eerlijk en enthousiast was. Iedere leerling kreeg een plekje in haar hart. Zij creëerde een groepsgevoel. Ik had er een leuke tijd en maakte ook vrienden. Dankzij haar kon ik op mijn school blijven.
Vanaf groep zes van de basisschool nam mijn leven een andere wending.
Pesten, intimideren en onder druk zetten, mensen kregen daar de vrije hand in.
Ik had een leraar die voor verdeeldheid zorgde, in plaats van een groepsgevoel.
Al met elf jaar dacht ik na over opvoeding en hoe het anders kan. Vriendelijker.

Zelf wilde ik naar een andere school. De enige optie leek het speciale onderwijs. In het begin voelde ik me daar meer op mijn plaats, ik kon beter overweg met klasgenoten en genoot van de humor. Maar leerkrachten konden tekeergaan en hardhandig worden als een leerling niet meewerkte.

Juist de mensen die van mij hielden, sloegen om als een blad. De hulpverlening schreef alle problemen toe aan mijn autisme.
(Met zes jaar kreeg ik de diagnose autisme.)
Met mijn vader had ik een heel goede band. We voelden elkaar geweldig aan. Al toen ik zeven was, hadden we hele gesprekken.
Maar deskundigen vonden dat hij niet zo mee moest gaan in mijn belevingswereld. Hij moest mij tegengas geven. Mensen praatten vooral óver mij in plaats van mét mij.
Hij gaf zijn eigen wijsheid prijs en werd onzeker.
Door steun van mensen die achter me stonden, lukte het om deze toestand te doorbreken en een zinvol leven op te bouwen. Pas toen kon ik beginnen aan mijn geestelijke reis.
Mijn levenservaringen hebben me uiteindelijk sterker gemaakt.

Het heeft enkele jaren geduurd voordat de band met mijn vader hersteld was. Twee vrienden van hem hebben hem wakker geschut. Ze drukten hem op het hart dat hij vertrouwen in me moest hebben en ik iemand nodig had die me steunde.
Tegenwoordig hebben we diepgaande en filosofische gesprekken en kan ik weer bijna alles met hem delen.

Al vanaf mijn twaalfde levensjaar houden thema’s als opvoeding, kinderverzorging, gezondheid en psychologie me bezig.
Dan zag ik hoe het anders kon. Hoe opvoeders hun kinderen of leerlingen met respect konden bejegenen.
Mensen die betrokken en liefdevol met kinderen omgingen. Dan was de sfeer heel anders en zaten de kinderen duidelijk lekkerder in hun vel. Zij waren socialer en meer met zichzelf en hun omgeving in contact. Dan werkten ze beter samen.

De meeste ouders houden van hun kinderen en doen hun best. Maar vaak zien ze hun eigen patronen niet. De onnatuurlijke manier van leven zijn we normaal gaan vinden.
Deze mensen wil ik helpen om zich te bevrijden van algemene ‘waarheden’, zodat ze zich kunnen laten leiden door liefde en inzicht.
Ik ging zelf op onderzoek uit. In wat voor een wereld leefden we?
Hoe kan het simpeler, mooier, natuurlijker?
Zo schreef ik Wat je niet verteld is, om mensen bewust te maken wat kinderen meemaken in de baarmoeder, in het gezin en in de maatschappij.
Kinderen hun stem teruggeven zie ik als mijn missie. Dat zij natuurlijk, gezond en gelukkig op kunnen groeien en hun innerlijke stem kunnen volgen. Dat ouders vertrouwen krijgen in zichzelf en hun kinderen.

Een goede vriend Iwanjka (1973-2019) kwam op het woord Kind-Zijn. Het woord dekte voor mij de lading. Het verwijst naar onze oorsprong, wie we in essentie zijn. Kinderen zijn nog puur en eerlijk.
Is het wel eens opgevallen hoeveel liefde baby’s uitstralen?
In essentie zijn we allemaal liefde.
Sarah Morton
redactie@dus-sarah-morton.info
Tel: 06-16069732
WhatsApp: 06-83992975